DOLAR
EURO
STERLIN
FRANG
ALTIN
BITCOIN
reklam

Küçük Şeylerin Büyük Sessizliği.

Yayınlanma Tarihi : Google News
Küçük Şeylerin Büyük Sessizliği.
reklam

Daha fazlasını istiyoruz. Daha büyük evler, daha pahalı arabalar, daha yüksek makamlar, daha parlak hayatlar… Bitmiyor hiçbir şey. Bir isteğin ucuna vardığımızda, öteki beliriyor önümüzde. Tam elde ettik derken gözümüz başka bir şeye kayıyor. Böyle böyle geçiyor ömrümüz; sahip olduklarımızı görmeye fırsat bulamadan, sahip olmadıklarımızın peşinde tüketiyoruz kendimizi.

Peki, bütün bunların sonunda ne kalıyor geriye?

Bir evin içinde çoğalan eşyalar, ama birbirine söyleyecek sözü azalan insanlar… Her geçen gün yenilenen telefonlar, fakat eskisi kadar çalmayan dost sesleri… Daha konforlu odalar, ama bir türlü dinmeyen iç sıkıntısı. Dışımızı güzelleştirmek için uğraşırken, içimizdeki eksikliği büyüttüğümüzü ne zaman fark edeceğiz?

Oysa hayat, çoğu zaman dönüp bakmadığımız küçük ayrıntılarda saklıdır. Sabah erkenden mutfaktan gelen tabak çanak sesi, kapının önünde duran babamızın ayakkabıları, annemizin telaşla hazırladığı bir kahvaltı… Bir dostun ansızın arayıp hâlimizi hatırımızı sorması. Akşam eve döndüğümüzde içeride yanan bir ışık, sofrada bizi bekleyen bir tabak yemek…

Sıradan geliyor bunlar. Çünkü hep oradalar sanıyoruz. Her sabah açılan musluktan su akacak, telefonun öteki ucunda tanıdık bir ses bulunacak, kapıyı açtığımızda sevdiklerimiz bizi karşılayacak… Hayatın değişmez kurallarıymış gibi yaşıyoruz bütün bunları. Sonra bir gün musluklardan su akmıyor, telefonlar sessizliğe gömülüyor, kapının ardında bizi karşılayan kimse bulunmuyor. İşte o zaman anlıyoruz, bir zamanlar sıradan sandığımız şeylerin ne kadar büyük bir yer tuttuğunu hayatımızda.

İnsanın en büyük yanılgılarından biri belki de bu: Varlığın içindeyken kıymeti görememek, yokluğuyla karşılaşınca anlamını kavramak.

Bir annenin mutfakta çıkardığı seslerin bir gün hatıraya dönüşeceğini kim düşünür? Çocukken her akşam eve dönmesini beklediğimiz babamızın ayak seslerini, yıllar sonra sessiz bir evde yeniden duymayı kim istemez? Oysa zamanında ne çok şeyi sıradanlaştırmışızdır. Biraz daha büyümek, biraz daha kazanmak, biraz daha özgür olmak uğruna, yanımızda duran hayatı fark etmeden geçip gitmişizdir.

Elbette çalışacağız. Üretecek, öğrenecek, daha iyi şartlarda yaşamak için çabalayacağız. Kanaat etmek, hayallerimizden vazgeçmek değildir. Yoksulluğu bir erdem gibi göstermek de değil. Mesele, daha iyisini ararken elimizdekinin değerini unutmamakta. Geleceğe hazırlanırken bugünü kaybetmemekte.

Bir düşünün; çocuğuna güzel bir gelecek kurmak için sabah karanlığında evden çıkıp gece herkes uyuduktan sonra dönen bir babayı. Kazandığı parayla ona iyi bir okul, güzel kıyafetler, rahat bir hayat sunuyor. Fakat çocuğunun ilk bisiklet sürüşünü göremiyor, okuldan döndüğünde anlattıklarını dinleyemiyor, büyürken sorduğu soruların hiçbirine yetişemiyor. Yıllar sonra bütün imkânları sağladığında, belki de en çok ihtiyaç duyduğu şeyin para olmadığını anlayacak çocuk.

Çünkü bazı eksiklikler, sonradan kazanılan hiçbir şeyle tamamlanmıyor. Kaçırılmış bir çocukluğun yerine yeni oyuncaklar koyamıyorsunuz. Birlikte geçirilmeyen akşamları pahalı tatillerle geri getiremiyorsunuz. Bir zamanlar söylemeye fırsat bulamadığınız sözleri, bazen bir mezar taşının başında fısıldamaktan başka çareniz kalmıyor.

Üstelik dünya, bizim sıradan saydığımız nimetlerden yoksun milyonlarca insanla dolu. Bir çatı altında uyumayı, temiz suya ulaşmayı, korkmadan sokağa çıkmayı bekleyenler var. Bizse çoğu zaman soframızdaki ekmeğin, içtiğimiz suyun, başımızı koyduğumuz yastığın kıymetini düşünmeden yaşıyoruz. Sahip olduklarımızı saymak yerine eksiklerimizi sıralıyoruz. Bir başkasının hayalini kurduğu hayatın içinde yaşarken, kendi hayatımızı yetersiz buluyoruz.

Belki de asıl yoksulluk, sahip olamamak değil; sahip olduklarının farkına varamamaktır.

Kanaat dediğimiz şey, insanın önüne çıkan her şeye razı olup susması değildir. Bir lokmanın tadını bilmek, emeğin değerini anlamak, elindekini başkasınınkiyle ölçmeden yaşayabilmektir. Daha fazlasını kazanırken kendinden eksiltmemek; yükselirken yanında yürüyenleri geride bırakmamak; bir gün dönüp baktığında, uğruna koştuğun şeylerin sana ne pahasına mal olduğunu sorgulayabilmektir.

Çünkü insanın içindeki boşluk, her zaman yeni bir şeyle dolmuyor. Bazen bir pencerenin önünde içilen çayla, bazen eski bir dostun kahkahasıyla, bazen de hiçbir şey söylemeden yanınızda oturan birinin varlığıyla hafifliyor. Ne fiyatı var bunların ne de vitrinde sergilenen bir karşılığı. Yine de hayatın en kıymetli parçaları, çoğu zaman tam da bunlar.

Belki bugün biraz yavaşlamalıyız. Her yere yetişmeye, her şeye sahip olmaya, herkesten daha iyi görünmeye çalışmadan… Akşam eve döndüğümüzde başımızı kaldırıp yüzlere bakmalı, birinin anlattığını gerçekten dinlemeli, sofradaki ekmeği bölüşürken acele etmemeliyiz. Pencereden içeri süzülen gün ışığını, yağmurun cama vuruşunu, bir çocuğun sebepsiz gülüşünü fark etmeliyiz.

Büyük hayaller kurmaya devam edelim elbette. Ama hayatı, o hayaller gerçekleştiğinde başlayacakmış gibi yaşamayalım.

Çünkü beklediğimiz gün geldiğinde, bugün yanımızda olan bazı insanlar artık olmayabilir. Ulaşmak için yıllarımızı verdiğimiz kapılar açıldığında, belki de içeri girmek için bir nedenimiz kalmamıştır.

Ve insan, en çok da bunu anladığında susar.

Bir zamanlar önemsiz sandığı şeylerin hatırasıyla baş başa kaldığında… Bir sesin, bir bakışın, kapı eşiğinde bekleyen bir çift ayakkabının ne kadar büyük bir yer kapladığını fark ettiğinde…

Meğer hayat, peşinden koştuğumuz büyük şeylerden ibaret değilmiş. Bazen bir fincan çayın buharında, bazen sofradaki boş sandalyede, bazen de akşam eve dönen birinin kapıyı açarken çıkardığı seste saklıymış.

Biz büyük şeylerin peşinde koşarken, hayat sessizce yaşanıp geçiyormuş.

Ve çoğu zaman, en büyük zenginliğimizin ne olduğunu bize anlatmak için geriye yalnızca bir hatıra kalıyormuş.

*

MEHMET GÖREN

reklam

YORUM YAP